از دیرباز استقرار سکونتگاه‌های انسانی در مناطق خشک و نیمه‌خشک ناشی از دسترسی به دو عامل آب و زمین بوده است و گسل‌ها نیز محل بالاآمدگی آب زیرزمینی و نقطه تلاقی توده سخت زیرین با سطح زمین است. بنابراین در حاشیه گسل‌ها منابع آب به فراوانی در‌دسترس است و به همین دلیل بسیاری از سکونتگاه‌های انسانی در حواشی و مناطق مجاور گسل‌ها استقرار یافته‌اند. پژوهشگران برای جلوگیری از پیامدهای حرکات زمین در مناطق گسلی که با زلزله و دیگر حرکات ژئومرفیک همراه است، راهکارهایی مانند جابه‌جایی سکونتگاه‌های کم‌جمعیت، مقاوم‌سازی ساختمان‌ها و تعیین حریم برای گسل‌ها را پیشنهاد داده‌اند. حال باید دید گسل‌های خراسان‌رضوی و سکونتگاه‌های شکل‌گرفته در اطراف آن‌ها در چه وضعیتی قرار دارند؟