«آندو» با تمرکز بر عزم یک نوجوان بختیاری در دفاع مقدس
به گزارش خبرنگار تابناک در استان خراسان رضوی، بیستوسومین جشنواره فیلم فجر مشهد، دومین روز کار خود را با اکران ۴ فیلم پیگیری کرد. «سرزمین فرشتهها» به نویسندگی و کارگردانی بابک خواجهپاشا و تهیهکنندگی منوچهر محمدی با محوریت کودکان غزه، رویکردی بینالمللی و انساندوستانه را نمایندگی میکند؛ در حالی که «غوطهور» به کارگردانی جواد حکمی و تهیهکنندگی سعید پروینی و محمدحسین هاشمی گلپایگانی با ورود به ماجرای ناپدید شدن مشکوک، ژانر معمایی-پلیسی را به سبد جشنواره اضافه کرده است.
همچنین «تقاطع نهایی شب» به نویسندگی و کارگردانی سعید جلیلی و تهیه کنندگی مهدی مددکار با محوریت قرار دادن مشارکت سه زن در یک قتل، تنشهای داستانی و درامهای مبتنی بر راز را مطرح ساخت. در میان این چهار عنوان، فیلم «آندو» به کارگردانی مرتضی رحیمی و محصول سال ۱۴۰۲، به عنوان یکی از آثار متفاوت چهل و چهارمین دوره جشنواره بین المللی فجر، فرصتی برای واکاوی مضامین عمیق انسانی فراهم میآورد.
«آندو» به کارگردانی مرتضی رحیمی و تهیهکنندگی علیرضا سبط احمدی با تمرکز بر زندگی ظفر، نوجوان بختیاری و جستجوی او برای رمزگشایی از حقیقت برادر شهیدش، اثری است که در بُعد مضمون انسانی موفق عمل کرده، اما مانند هر اثر هنری، چالشهای اجرایی نیز به همراه داشته است. این فیلم فراتر از یک داستان ساده، کاوشی در جوهر شخصیتپردازی است. محور اصلی فیلم، یعنی شخصیت ظفر، نمونهای شایسته ستایش از عزم راسخ و استقامتی است که در برابر موانع متعدد از خود نشان میدهد. این ویژگی نه تنها به روایت لایههای عاطفی فیلم کمک میکند، بلکه تماشاگر را به شکلی قوی با انگیزههای درونی قهرمان پیوند میزند.
یکی دیگر از دستاوردهای مهم «آندو»، به تصویر کشیدن پویاییهای قومی و فرهنگی کشورمان است. روایت مسیر ظفر، به شیوهای هنرمندانه، نشان میدهد که چگونه گرایشهای قومی مختلف، در بستر دفاع مقدس، به یک هارمونی و وفاق ملی میرسند. این چندصدایی، به غنای بافت داستانی افزوده است. هرچند، از این منظر به این موضوع نیز باید نگاه کرد که این سادگی روایی که در بخش مضمون یک مزیت است، گاهی در اجرای فرمی به نقطهی ضعف تبدیل میشود. چراکه در بخشهایی، فیلم را فاقد کشش کرده و مانع عمقگیری کامل احساسی میشود.
اما از منظر فنی؛ انتخابهای صوتی و موسیقیایی فیلم نسبتا خوب ارزیابی میشود. چراکه موسیقی نه تنها فضاسازی میکند، بلکه همراه با تنش روایی و دلهره دائمی برای سرنوشت قهرمان نوجوان، گیرایی قصه را بهبود میبخشد و تلاشی برای تعامل عمیق تر مخاطب با یک اثر سینمایی است.
در حوزه بازیگری نیز بی شک این فیلم با تلاشی جمعی شکل گرفته است؛ حضور قدرتالله ایزدی در اولین تجربه جدی او در سینمای دفاع مقدس، خود یک نقطه عطف محسوب میشود؛ چرا که این فیلم تبدیل به یک اثر مناسب برای ایجاد پلی ارتباطی میان نسل کنونی و رشادتهای فراموشنشدنی رزمندگان دوران جنگ شده است. این بازی هنرمندانه در کنار ایفای نقشهای مکمل توسط فریبا کوثری، علیرام نورایی، مالک حدپور سراج، آوا دارویت، اسرافیل علمداری، محمدرضا ژاله و کامران دهقان، چارچوب نمایشی فیلم را تکمیل میکند.
حضور لحظه آخری «آندو» در فجر، فارغ از نقاط قوت و ضعف تکنیکیاش، تأکیدی بود بر اهمیت تنوع در روایتهای سینمای ایران. فیلمساز نشان داد که چگونه سینما میتواند با تمرکز بر زندگی اقشار فراموششده و مسائل بنیادین هویت، بدون نیاز به جلوههای ویژه کلان، اثری متفاوت خلق کرد. جایگاه این فیلم در جشنواره، بر اهمیت حفظ ریشهها و درک میراث جنگ مطرح شده و نشان داد که این سادگی هدفمند، پتانسیل لازم برای خلق اثری سینمایی را دارد، هرچند در پرداخت نهایی، جای کار بیشتری برای ارتقاء سطح فنی و دراماتیک خود داشته باشد.
انتهای پیام/